Presecal, brief van een vrijwilliger
Benoît Gerfault kreeg als vrijwilliger de opdracht om DZG te helpen in Niger, als assistent-coördinator voor het project PROXEL. Hij schreef zijn ervaringen op het veld neer in een verslag.
"DZG werkt nu al twee jaar mee aan de ontwikkeling van de veeteelt, samen met de veetelers van het departement Dakoro in de regio Maradi. Omdat de graanoogst rampzalig slecht was door de droogte, is er met de steun van de Belgische regering een project van start gegaan om de voedselveiligheid te verhogen. Dit project wil de meest kwetsbare gezinnen in het departement ondersteunen tijdens de periode van schaarste (tussen het begin van het regenseizoen en de oogst, voor de agroveetelers de drie moeilijkste maanden op voedselgebied) door hen goedkoop graan aan te bieden.
Het is mijn taak te bepalen wie de meest kwetsbare gezinnen van de regio zijn, en de procedures in gang te zetten voor de aanvoer, de verdeling en de supervisie van de campagne op het terrein. Onze campagne zal dankzij PRESECAL zo’n 1000 ton graan aan de bevolking kunnen aanbieden. Ik ben erg blij deel te kunnen nemen aan dit project, waarmee zo’n 30.000 mensen geholpen zullen worden in deze moeilijke tijden, zodat ze gespaard zullen blijven van de dreigende hongersnood.
Ik ben al heel vaak het terrein op geweest om een evaluatie te maken van de voedselsituatie onder de bevolking en te bekijken welke maatregelen er genomen kunnen worden om hen te helpen. Zo ben ik nog maar pas geleden in pastoraal gebied geweest om de bevolking daar op te zoeken. In het meest noordelijke gedeelte van dit gebied, aan de rand van de grote Tenere-woestijn, zijn de omstandigheden erg moeilijk. In het grootste gedeelte van dit gebied heeft het al bijna een jaar niet meer geregend, en het is er voor mens en dier erg moeilijk om te overleven. Er is geen gras meer, de hitte is verpletterend, en het is een hele opdracht om een schaduwplekje te vinden. Maar toch zijn er gemeenschappen die zich in dit gebied gevestigd hebben, en daar proberen ze nu dus te overleven.
Het dorp Kouloua, bijvoorbeeld. Dat ligt in pastoraal gebied, meer dan 60 km ten noorden van de dichtstbijzijnde noemenswaardige stad, Gadabeji. Die stad ligt zelf al op zo’n twee uur met de wagen vanuit Dakoro. Maar in zo’n dorp hebben de mensen enkel karretjes. Het gaat om een groep Peul van ongeveer 450 mensen. Er wonen een paar mannen, maar vooral vrouwen en jonge kinderen, want de sterksten hebben het dorp verlaten in de hoop op werk, om zo hun families die in het dorp achtergebleven zijn te kunnen helpen. Maar in afwachting van het regenseizoen (en iedereen hoopt op een heel goed regenseizoen!) lijdt de bevolking er honger in slechte hygiënische omstandigheden. Het water is er ondrinkbaar en er is onvoldoende gierst. Ze zijn dus verplicht enorme afstanden af te leggen met die karretjes, getrokken door uitgeputte dieren, om wat gierst of een bidon water te gaan halen. Om hen door de moeilijkste periode van schaarste heen te helpen, probeert het project PRESECAL hen te voorzien van het nodige om te overleven door genoeg gierst te bezorgen voor de allerzwaksten binnen iedere gemeenschap.
Voor mij is het een positieve ervaring me nuttig te voelen voor deze mensen, die enorme tekorten lijden en het beetje dat ze bezitten toch nog aanbieden. We drinken samen thee, we eten ’boule’ (een plaatselijke bereiding op basis van gierst) en ondanks het taalverschil slagen we er toch in plezier te maken. Maar de toestand is zo hachelijk daar dat ze me zelfs zeggen, alhoewel het vee hun rijkdom en hun enige bron van inkomsten vormt: "Momenteel moeten we de mensen zien te redden, de dieren komen op de tweede plaats".
Daaruit blijkt wel hoe belangrijk de missie van het project PRESECAL is, dan besef ik pas echt wat er eigenlijk op het spel staat bij het initiatief van DZG/België waar ik aan meewerk. De internationale solidariteitsbeweging die ons ondersteunt is het aan zichzelf verplicht om door te zetten, want veel mensen hopen en wachten op onze hulp. Het project PROXEL, dat hier al meer dan twee jaar loopt, mag niet gedwongen worden te stoppen door één gemankeerd regenseizoen, en de acties in het kader van PRESECAL zullen ervoor zorgen dat die ontwikkelingsinitiatieven mettertijd blijvende waarde krijgen.
Benoît
Vrijwilliger voor DZG/Belgium
Project PRESECAL
"DZG werkt nu al twee jaar mee aan de ontwikkeling van de veeteelt, samen met de veetelers van het departement Dakoro in de regio Maradi. Omdat de graanoogst rampzalig slecht was door de droogte, is er met de steun van de Belgische regering een project van start gegaan om de voedselveiligheid te verhogen. Dit project wil de meest kwetsbare gezinnen in het departement ondersteunen tijdens de periode van schaarste (tussen het begin van het regenseizoen en de oogst, voor de agroveetelers de drie moeilijkste maanden op voedselgebied) door hen goedkoop graan aan te bieden.
Het is mijn taak te bepalen wie de meest kwetsbare gezinnen van de regio zijn, en de procedures in gang te zetten voor de aanvoer, de verdeling en de supervisie van de campagne op het terrein. Onze campagne zal dankzij PRESECAL zo’n 1000 ton graan aan de bevolking kunnen aanbieden. Ik ben erg blij deel te kunnen nemen aan dit project, waarmee zo’n 30.000 mensen geholpen zullen worden in deze moeilijke tijden, zodat ze gespaard zullen blijven van de dreigende hongersnood.
Ik ben al heel vaak het terrein op geweest om een evaluatie te maken van de voedselsituatie onder de bevolking en te bekijken welke maatregelen er genomen kunnen worden om hen te helpen. Zo ben ik nog maar pas geleden in pastoraal gebied geweest om de bevolking daar op te zoeken. In het meest noordelijke gedeelte van dit gebied, aan de rand van de grote Tenere-woestijn, zijn de omstandigheden erg moeilijk. In het grootste gedeelte van dit gebied heeft het al bijna een jaar niet meer geregend, en het is er voor mens en dier erg moeilijk om te overleven. Er is geen gras meer, de hitte is verpletterend, en het is een hele opdracht om een schaduwplekje te vinden. Maar toch zijn er gemeenschappen die zich in dit gebied gevestigd hebben, en daar proberen ze nu dus te overleven.
Het dorp Kouloua, bijvoorbeeld. Dat ligt in pastoraal gebied, meer dan 60 km ten noorden van de dichtstbijzijnde noemenswaardige stad, Gadabeji. Die stad ligt zelf al op zo’n twee uur met de wagen vanuit Dakoro. Maar in zo’n dorp hebben de mensen enkel karretjes. Het gaat om een groep Peul van ongeveer 450 mensen. Er wonen een paar mannen, maar vooral vrouwen en jonge kinderen, want de sterksten hebben het dorp verlaten in de hoop op werk, om zo hun families die in het dorp achtergebleven zijn te kunnen helpen. Maar in afwachting van het regenseizoen (en iedereen hoopt op een heel goed regenseizoen!) lijdt de bevolking er honger in slechte hygiënische omstandigheden. Het water is er ondrinkbaar en er is onvoldoende gierst. Ze zijn dus verplicht enorme afstanden af te leggen met die karretjes, getrokken door uitgeputte dieren, om wat gierst of een bidon water te gaan halen. Om hen door de moeilijkste periode van schaarste heen te helpen, probeert het project PRESECAL hen te voorzien van het nodige om te overleven door genoeg gierst te bezorgen voor de allerzwaksten binnen iedere gemeenschap.
Voor mij is het een positieve ervaring me nuttig te voelen voor deze mensen, die enorme tekorten lijden en het beetje dat ze bezitten toch nog aanbieden. We drinken samen thee, we eten ’boule’ (een plaatselijke bereiding op basis van gierst) en ondanks het taalverschil slagen we er toch in plezier te maken. Maar de toestand is zo hachelijk daar dat ze me zelfs zeggen, alhoewel het vee hun rijkdom en hun enige bron van inkomsten vormt: "Momenteel moeten we de mensen zien te redden, de dieren komen op de tweede plaats".
Daaruit blijkt wel hoe belangrijk de missie van het project PRESECAL is, dan besef ik pas echt wat er eigenlijk op het spel staat bij het initiatief van DZG/België waar ik aan meewerk. De internationale solidariteitsbeweging die ons ondersteunt is het aan zichzelf verplicht om door te zetten, want veel mensen hopen en wachten op onze hulp. Het project PROXEL, dat hier al meer dan twee jaar loopt, mag niet gedwongen worden te stoppen door één gemankeerd regenseizoen, en de acties in het kader van PRESECAL zullen ervoor zorgen dat die ontwikkelingsinitiatieven mettertijd blijvende waarde krijgen.
Benoît
Vrijwilliger voor DZG/Belgium
Project PRESECAL